Feb 3, 2016

Чалавек без машыны? Сьмешна!

У апошнім студзеньскім выпуску праграмы «Перахоп» прэс-сакратар ГУУС Менскага гарвыканкаму Аляксандар Ластоўскі выбраў аб’ектам дасьціпных міліцэйскіх жартаў раварыста, які едзе па засьнежанай дарозе недзе ў лесе. Проста таму, што едзе па засьнежанай дарозе.


Раварысты ж — яны езьдзяць увогуле дзеля сьмеху і бяз дай прычыны. Таму не існуе веладарожак паміж паселішчамі, таму ў Менску выкідаюць шнэкаротарамі сьнежную твань з праезных частак на ходнікі.



Таму ў ПДР ёсьць насамрэч сьмешны пункт пра забарону руху ў сьнегапад і галалёдзіцу, хоць у галалёдзіцу ровар з шыпаванкамі — найбясьпечнейшы спосаб дабрацца дадому, а сьнегапад ровару ўвогуле не перашкода. Таму зімовы велабан выглядае так:


А там, дзе чыноўнікі ня кпяць, а займаюцца працай і расстаўляюць акцэнты, што гораду карысьней, зімовы ранак выглядае так:


Месьцічаў Оўлу ўдзесяцёра менш, чым менчукоў. Малыя гарады Беларусі таксама маюць чым пахваліцца ў неаўтамабільнай інфраструктуры. Горкі, напрыклад:



Гэй, мамаша, ты давай, прыпынак там кароткі зрабі, адпачні…


Oct 27, 2015

Просты рэцэпт ідэальнай веластаянкі

99% менскай роварнай інфраструктуры зроблена «на адчапіся». Але ж ёсьць месца хараству! На гэтым здымку ідэальна ўсё: правільная форма веластаянкі, прыгожы паліраваны мэтал, і да ўсяго — відэаназіраньне.

Aug 26, 2015

200 км уздоўж мора на пракатным ровары. Ніда, Клайпеда, Паланга, Швянтоі

Навігатараў ня трэба. Маршрут выдатна разьмечаны. Нават кілямэтровыя слупкі часам стаяць. І злуюць — так стараўся, а ўсяго кілямэтар праехаў.

Або мора, або ровар. Усё мора — за дзюнамі.
 Ехаць і любавацца не атрымаецца. Балтыйскае мора адкрывае свае хароствы толькі ўпартым.



У выніку часьцяком здавалася, што еду па сцыклеўскім лесе, толькі асфальтаваным. І я ня ўпэўнены, што хацеў бы, каб сцыклеўскі лес заасфальтавалі.


Інсэкты на ўзьбярэжжы Балтыйскага мора ўдзесяцёра шпарчэйшыя за нашыя. Аса нейк зрыкашэціла ад брыва ў нутраны бок акуляраў, тады ў шчаку ды паляцела па сваіх звышпільных справах далей.
Пастаяннай мімімішнасьці не чакай

Людзі па берагах жывуць расхрыстана. Без агароджаў, празрыста.


Бераг — усіхны, у тым ліку для раварыстаў, велапаласа — бліжэй да вады. Ніякіх парэнчаў ды засьцярог. Няўважлівых раварыстаў тут жа зьядаюць натаўскія вайсковыя піраньі.


Ёсьць затыкі. Велашлях да Палангі раптам з хвойніка вывальваецца на тыповую літоўскую дарогу — двум грузавікам не разьехацца бязь зьезду на пяшчанае ўзбочча, а тут яшчэ і раварысты.На веладарожцы да Каркле таксама можна гойсаць тутэйшым аўтосам. А шырыня там такая, што камусьці давядзецца з дарогі саскокваць. Абсалютна незразумела, чаму на такім расьпіяраным маршруце літоўцы не зрабілі палоскі асфальту для турыстаў-раварыстаў, тым больш што іх тут бясконцая плынь.

У Паланзе 1-й лініі няма. На першай лініі — дзюны.

Балтыйскае мора не халоднае і ня дужа салёнае Беларус, звыклы купацца ў ледавіковых азёрах, з Балтыкі й вылазіць ня будзе. На Вячы халадней.

Калі ехаць на пляж — то на касу. Калі шчэ трэба рэстарацыі з атракцыёнамі — то ў Палангу. Там насычана-курортна, тлумна і рускім духам пахне.
Паланга

Парк у Паланзе


Швянтоі блякчэйшыя за Палангу, але стараюцца.

Ніда не стараецца, Ніда проста выглядае модна, стылёва й самадастаткова. Але ў Нідзе затока, а да мора — цэлы паход. Уся Ніда адфоткана Street View.
Прыстасаваная для турыстаў дзюна каля Ніды


У Клайпедзе ў цэнтры стаяць сучасныя прыбіральні па 30 цэнтаў. Спэцом разьмяняў. Ніводная не фунцыклюе.

Менская веладарожка ў два пралёты саступіла ў крутасьці клайпедзкай у тры.







Але разам з тым процьма інвалідаў на дарожцы. Напэўна, яны ведаюць іншы шлях.

Пабачыў шмат пляжаў, але пакупаўся ў Клайпедзе — у Гіруляі. Там усе атрыбуты — рыхлы пясок дзюнаў і крывы лес.




Ровар на пракат браў у Du Ratai. Браў і ледзь ня плакаў. Усё ўсярэдненае ды патрапанае. У выніку 200 км давялося накруціць на «камфортніку» з усімі магчымымі спружынкамі.

Вецер заўсёды ў бок.

Klaipėda — Šventoji — Klaipėda

Klaipėda — Nida — Klaipėda

Jun 20, 2015

Грамадзяне, пішыце звароты!

Паўгоду таму на вуліцы Кабушкіна панізілі бардзюры. Выглядала, аднак, гэта так:

І вось веласэзон у самым разгары, процьма раварыстаў штогадзіны едуць па гэтай асноўнай дарозе да менскага велабану, а бардзюры як былі зь небясьпечнымі праваламі, так і стаяць.

Няўжо нікога не зачапіла гэткае нядбальства, ці мо чыноўнікі ігнаруюць звароты? — падумаў я дый напісаў сам.


Прайшло 10 дзён…




Разьметку на велапалосах таксама паправілі.


(На рэбус, які праіснаваў амаль цэлы год, можна паглядзець тут).

Дарагія мае менчукі, найшаноўнейшыя мінчане!
Мой зварот гэтым разам да вас.
Калі штосьці ў зоне вашага камфорту, пад’езьдзе вашага камфорту, раёне вашага камфорту, краіне вашага камфорту зроблена няякасна, не як сьлед, насуперак правілам, стандартам, нарматывам і здароваму сэнсу, не праходзьце міма штодня. Вы ж людзі з актыўнай пазыцыяй, добрым роварам, дзесяціпальцавым наборам і шпаркім доступам у інтэрнэт. Пішыце звароты!

Як паказвае практыка, гэта не балюча, — а проста і эфэктыўна.

І як паказвае практыка, — ніхто ня зробіць гэта за вас.