Feb 28, 2008

10+1 найроварнейшых гарадоў сьвету

Падарожжа на ровары — гэта адзін з самых лепшых спосабаў пазнаёміцца з новымі гарадамі, не націраючы мазалёў на пятках. З аднаго боку, перасоўваешся дастаткова хутка, каб аб’ехаць увесь горад за адзін дзень, з другога, ня страшныя ні заторы, ні ходнікі й забароны на праезд — бо з роварам пускаюць практычна ўсюды. Акрамя хуткасных аўтабанаў, вядома, але ж не за імі турысты выпраўляюцца ў падарожжа.
У Эўропе й Амэрыцы да раварыстаў ставяцца куды больш ветліва. І на дарозе можна не баяцца штохвілі за сваё жыцьцё. Больш за тое, ёсьць гарады, дзе аўтамабілі вымушаныя саступаць ровару дарогу. Turist.ru прыводзіць сьпіс самых прыхільных да раварыстаў гарадоў сьвету.

1. Амстэрдам , Нідэрлянды.

Амстэрдам нездарма лічыцца роварнай сталіцай сьвету. Тут 40% насельніцтва перасоўваецца на двух колах. Шырокая сетка хуткіх, бясьпечных і зручных роварных маршрутаў вельмі дапамагае мясцовым жыхарам весьці здаровы, актыўны лад жыцьця, а турыстам — атрымліваць хуткі й бесьперашкодны доступ да ўсіх адметнасьцяў гэтага цудоўнага гораду.

Але ўлады гораду не спыняюцца на дасягнутым, хутка каля амстэрдамскага вакзалу зьявіцца адмысловы гараж на 10 тысяч ровара‑месцаў, у якім можна будзе пакідаць свайго жалезнага сябра на час выправы ў далёкія паездкі па краіне.


Роварны гараж у Амстэрдаме


2. Портлэнд , Арэгон, ЗША

У Портлэндзе шырока разьвітая сетка роварных дарожак, якія злучаюць усе раёны гораду. Тут жыве мноства раварыстаў, і ўлады гораду падтрымліваюць разьвіцьцё гэтага экалягічнага віду транспарту. Праект «Прыгарадная праграма» дазваляе людзям зь нізкім дастаткам узяць у арэнду прагулачны ровар з усім неабходным рыштункам: замком, помпай, шлемам, наборам інструмэнтаў, габарытнымі агнямі, мапамі й нават дажджавіком.

У Портлэндзе больш за 38 тысяч ровараў, а ў велацэнтры можна прайсьці спэцыяльныя курсы, каб навучыцца спакойна езьдзіць на ровары ў межах гораду.

Сетка роварных дарог у Портлэндзе вырасла з 60 да 260 міляў з пачатку 1990‑х гадоў. У чатыры разы зьнізілася колькасьць аварый з удзелам байкаў. У Портлэндзе засталося яшчэ 38 міляў дарог безь веладарожак, але гэты недахоп неўзабаве будзе выпраўлены.


На гэтым відэа расказваецца, як у Портлэндзе аддалі раварыстам дарогу
й прымусілі машыны езьдзіць з хуткасьцю ровараў


3. Капэнгаген , Данія

Горад, які знаходзіцца на шостым месцы ў сьвеце па ўзроўні жыцьця, стаўся радзімай правядзеньня ўдалай роварнай праграмы. У Даніі амаль ва ўсіх жыхароў ёсьць ровар, і шмат гадоў Капэнгаген быў вядомы як «горад ровараў».

У наступныя тры гады сталіца Даніі плянуе ўтрая павялічыць бюджэт на разьвіцьцё велаінфраструктуры. Цяпер 32% працоўных капэнгагенцаў езьдзяць на працу на ровары, і палова зь іх кажа, што робіць гэта толькі таму, што так хутчэй і прыемней.

Роварных дарожак багата, большасьць зь іх ня толькі адасобленыя ад аўтадарог спэцыяльнай разьметкай, але й маюць уласныя сьвятлафоры. У горадзе ёсьць бясплатная сетка пракату ровараў, і ўсяго за 20 крон закладу можна ўзяць напракат «жалезнага сябра». Грошы аддаюцца турысту, калі ровар вяртаецца пракатнай канторы.


Такія вось ровары робяць у Капэнгагене



4 Боўлдэр , Каларада, ЗША

У Боўлдэры, памятным многім па «Процістаяньні» Стывэна Кінга, дзейнічае адкрытая праграма, якая дапамагае раварыстам захоўваць годнасьць і сьмеласьць на дарогах. Больш за 4 тысячы раварыстаў удзельнічаюць у штогадовым велапрабегу.

Сама меней 95% дарог гораду маюць палосы для руху раварыстаў, нядаўна завершылася будаўніцтва двух вялікіх велатанэляў.

5.Дэвіс , Каліфорнія


Гэты вельмі маленькі гарадок, дзе жывуць усяго 65 тысяч жыхароў, налічвае 100 міляў веладарожак. Дэвіс — адзін зь першых гарадоў ЗША, які актыўна пачаў ужыцьцяўляць ровар у транспартную структуру. Горад месьціцца на раўніне, і мяккі клімат спрыяе шырокаму распаўсюджваньню ровараў спаміж насельніцтва. Нават на гербе гораду выяўлены ровар — вось да чаго справа дайшла! Некалькі гадоў таму месьцічы нават прагаласавалі за адмену школьных аўтобусаў — так мала дзяцей выпраўляюцца ў школу не на сваім ровары.

У Дэвісе выдадзена адмысловая веламапа, на якой пазначана ўся інфраструктура гораду. Тут раварыстаў значна больш, чым машын, і ўся супольнасьць ганарыцца гэтым. У сьпісе велапрыязных гарадоў Дэвіс мае плятынавы статус. На адзін толькі велатанэль пад асноўнай дарогай горад зьбіраецца выдаткаваць 1,7 мільёна даляраў.

6. Санднэс , Нарвэгія


У 1990 годзе ўрад прапанаваў пачаць 4‑гадовую пілётную велапраграму, каб зьменшыць трафік машын у Санднэсе, адным з двух праблемных гарадоў. За час, які мінуў з тых часоў, горад стаў значна больш прыхільным да ровараў, і многія жыхары пераселі з чатырохколага на двухколага сябра. Экспэрымэнт аказаўся ўдалым і быў працягнуты.

У 1996 годзе Санднэс быў названы першым велагорадам Нарвэгіі.

7.Трондхэйм , Нарвэгія

Так, у сьпісе 6‑е і 7‑е месцы акупавалі гарады Нарвэгіі! Бо менавіта ў Трондхэйме месьціцца адзін з самых папулярных у турыстаў велаатракцыёнаў. Менавіта тут стварылі пад’ёмнік для ровараў, які падымае турыстаў на ўзгорак проста на байку, што даволі актуальна, калі паглядзець на мапу гораду — ён увесь у гэтых чортавых узгорках! Пад’ёмнік нагадвае гарналыжны, толькі ў ім, каб падняцца на вяршыню, неабходна адной нагой абаперціся аб спэцыяльную падстаўку на рэйцы, і тады падарожнік разам з роварам, ні трохі не высільваючыся, паедзе ўгару.

Ваколіцы Трондхэйму таксама вельмі спрыяюць велапрагулкам, ёсьць тут і пракат. 18% насельніцтва гораду выкарыстоўваюць ровар, каб дабрацца да працы ці ў школу. Нарвэгія зьбіраецца да 2015 году падняць велатрафік да 8% ад агульнай колькасьці падарожжаў.


Той самы велаліфт


8. Сан‑Францыска , Каліфорнія

Сан‑Францыска — другі паводле папулярнасьці вялікі горад у ЗША сярод велатурыстаў, і ён унесены часопісам Bicycling Magazin у топ‑дзесяць гарадоў для раварыстаў. У Сан‑Францыска 63 мілі веладарожак. Велаасацыяцыя падтрымлівае сваіх кандыдатаў на пасты ў мэрыю. Таму патрэбы раварыстаў і пешаходаў так высока ставяцца ў Сан‑Францыска й маюць вялікі прыярытэт. З ростам колькасьці жыхароў прыгараду ўвесь грамадзкі транспарт быў пераабсталяваны так, каб на ім можна было вазіць ровары.


Велавуліца ў Сан-Францыска


9. Бэрлін , Нямеччына

Бэрлін — самы вялікі горад Нямеччыны й другі па населенасьці горад у Эўрапейскім Зьвязе. Чыноўнікі Бэрліна зьбіраюцца давесьці веланасельніцтва сталіцы да 10%. У 2007 годзе 2,5 мільёна эўра было выдаткавана, каб стварыць веладарожкі. Цяпер у Бэрліне 80 кілямэтраў велапуцявін на галоўных дарогах і 50 кілямэтраў — на ходніках і завулках. За апошнія 10 гадоў колькасьць раварыстаў падвоілася, і цяпер ужо 40 тысяч байкераў езьдзяць штодня па дарогах Бэрліна і складаюць 12% агульнага трафіку.

На адмысловым сайце можна задаць каардынаты й вызначыць найкарацейшы шлях па Бэрліне на ровары.


Каб пакатацца па Бэрліне на такім ровары,
дастаткова проста пазваніць па пазначаным на байку нумары



10. Барсэлёна , Італія

22 сакавіка 2007 году муніцыпалітэт Барсэлёны адкрыў службу Bicing — ровары як грамадзкі транспарт. Цяпер кожны турыст, які купіць картку Bicing, можа ўзяць ровар у любым з 100 адчыненых пунктаў пракату й карыстацца ім, колькі спатрэбіцца, пакінуўшы на любой станцыі пракату ў канцы свайго маршруту.

Муніцыпалітэт стварыў «зялёнае кальцо», якое атачае сталічную вобласьць Барсэлёны веламаршрутам. Сёньня створана 250 парковачных месцаў для раварыстаў на вуліцах гораду, будуецца новая падземная стаянка. Кожны год праводзіцца спэцыяльны «Тыдзень ровара».




11. Базэль , Швайцарыя.

Горад Базэль абкружаны шыкоўнымі прадмесьцямі, унікальныя краявіды якіх і шырокая сетка добраўпарадкаваных веладарог робяць падарожжа па Базэлі й ягоных ваколіцах надзіва прыемным. Спэцыяльная сыстэма знакаў дапамагае раварыстам і ў самім горадзе.

Тут разьвіты пракат двухколавых коней, а турыстам выдаюцца адмысловыя мапы веламаршрутаў.


Падземны велапаркінг у Базэлі


Паводле Turist.ru

Feb 27, 2008

Дзівосныя прыгоды беларуса на вугорскай веладарожцы

fiumicina расказвае пра свае прыгоды на веладарожцы ад Будапэшта да Сэнтэндрэ, якая за пару дзясяткаў кілямэтраў мяняе ўсе магчымыя пакрыцьці, заяжджае на сьвінафэрмы, упадае ў Дунай, скача праз канавы і гуляецца ў хованкі.

Дзе толькі ня езьдзяць беларусы!

Feb 26, 2008

Сабачыя месцы сталіцы

Калі едзеш на ровары па дарозе, асабліва з актыўным рухам, галава забітая тым, каб не парушыць правілы, не ўваліцца ў люк, не наляцець на пешахода, не сутыкнуцца з машынай, акуратна заскочыць на бардзюр. І менш за ўсё ў гэты час чакаеш, што немаведама адкуль выскачыць нешта і кінецца табе з брэхам пад колы.

Гарадзія сабакі, якія даволі камфортна пачуваюцца ў Менску, небясьпечныя найперш непрадказальнасьцю, агрэсіўнасьцю і нечаканасьцю, што можа прыводзіць да страты кантролю над роварам і аварыйных сытуацый. Небясьпеку быць пакусаным, вядома, таксама ня варта скідаць з рахункаў.

Адной стратэгіі паводзін пры сустрэчы з сабакамі няма. Гэта і ўцёкі на вялізнай хуткасьці, і агрэсія ў адказ, і выкарыстаньне антысабачых «спэцсродкаў». З майго уласнага досьведу, найлепш працуе правіла васьмі км/г. Дастаткова загадзя скінуць хуткасьць да 8-10 км/г, як большасьць сабак губляюць да цябе цікавасьць.

І тут не пашкодзілі б папераджальныя знакі «Асьцярожна, наперадзе сабакі». А як што пакуль іх на дарогах няма, прапаную віртуальную мапу рэальных сабачых месцаў уздоўж сталічных дарог.


Паглядзець мапу большым памерам

Падрабязнасьці пра кожнае сабачае месца падаюцца ў апісаньнях.
Вядомыя вам мясьціны можаце з апісаньнямі пакідаць у камэнтарах да гэтага допісу або да мапы.

Feb 18, 2008

Па веладарожцы — празь мяжу

Першы міжнародны роварны маршрут зьявіцца ў Беларусі ўжо гэтым летам.

Ён пройдзе па тэрыторыі Польшчы і нашай краіны і будзе, як і ўсе эўрапейскія маршруты, аснашчаны турыстычнай інфраструктурай — альтанкамі, стаянкамі, неабходнай інфармацыяй.

Роварную сьцежку прамаркіруюць і пазначаць паказальнікамі, зь якіх турыст зможа даведацца пра славутасьці таго або іншага кірунку. Працягласьць турыстычнага маршруту дасягне 500 кіламетраў.

Траса пройдзе празь Белавескую пушчу па трох раёнах Беларусі. Тут жа будуць фармавацца групы, плянуецца арганізаваць пракат ровараў, паведамляе АТН

Feb 7, 2008

Дапаможнік па выжываньні для беларускіх пешаходаў

Рух на ровары мусіць ажыцьцяўляцца па роварнай дарожцы, а пры ейнай адсутнасьці — па ўзбочыне, ходніку ці пешаходнай дарожцы, без чыненьня перашкод для бясьпечнага руху пешаходаў.
Правілы дарожнага руху, арт. 148.¹

Настоящая велодорожка у нас будет всего одна.
Заместитель начальника управления физической культуры, спорта и туризма Мингорисполкома Геннадий Липский²


Пешаходам ад раварыстаў

Ехаць на ровары асалода сама па сабе, але мы не адчуваем радасьці ад неабходнасьці дзяліць з вамі ходнік, якраз наадварот.

Мы значна лепей пачуваліся б на асобнай веладарожцы. Думаем, вам таксама было б бяз нас спакайней.

Мы, насамрэч, рухаемся ў 4-10 разоў хутчэй, чым вы думаеце, і рухаемся марудней толькі ў выключных выпадках. Па сакрэце: выключным выпадкам зьяўляецца крутая горка, глыбокая гразюка і не зьяўляецца рахманы пешаход (у любой колькасьці).

Гучны клаксон з-за сьпіны — гэта ня зьдзек, гэта клопат пра вашу бясьпеку, як нам і завешчана ў правілах. Тое ж самае — мігатлівы агеньчык зь цемры.

Мы не вінаватыя, што вашыя інстынкты самазахаваньня абуджаюцца ня гэтак камфортна, як вам хацелася б.

Калі вы чуеце ззаду дзіўныя гукі, падобныя на званок, дзыньканьне або гудзёлку, як у цацачнай машынкі, спачатку адыдзіцеся ўбок, а ўжо пасьля нясьпешліва абарочвайцеся й задавольвайце сваю цікаўнасьць. Па сакрэце: каб ня чуць такіх гукаў, проста не займайце ўвесь ходнік.

Адыходзіцца ўбок варта спакойна, але без прамаруджваньня. Калі вы чуеце гэтыя гукі, значыць раварыст ужо блізка. І мала што там у яго з тармазамі…

Калі наша зьяўленьне само па сабе дрэнна ўплывае на вашую нэрвовую й сардэчна-сасудзістую сыстэму, чаму пра гэта ня ведаюць вашы дэпутаты?

Па сакрэце: вашых мацюкоў і праклёнаў мы амаль ня чуем, хіба што некалькі першых складоў…

Калі раптам з туману, зь цемры, з-за павароту, з-за вугла раптоўна зьяўляецца раварыст, не абвязкова адразу скакаць у суседнюю канаву. На большасьці ходнікаў мы зможам спакойна разьмінуцца. Але калі вы ўсё ж захочаце перастрахавацца, мы, вядома, ня будзем супраць.

Раптоўнае наша зьяўленьне не нагода мітусіцца з аднаго краю да другога. Проста займіце прадказальную пазыцыю — чым правей па ходу вашага руху. І лепш там і хадзіце.

Калі вам падасца, што на вас едзе непрадказальны паўпрытомны маньяк, зірніце пад ногі — магчыма, мы проста аб’яжджаем бясконцыя выбоіны ды яміны. Па сакрэце: такіх ходнікаў большасьць. Калі ж пад вашымі нагамі ідэальна роўная плітка стройнымі шэрагамі, то мы проста спрабуем ня трапіць тонкім колам у тонкія палоскі між пліткамі, каб раптам не зарыцца.

Мы разумеем, што ў вас няма люстэрка агляду й сярод вас не прынята паказваць павароты выцягнутай рукой, але ці не маглі б вы паводзіцца крыху больш прадказальна? Калі шараханьне з боку ў бок ёсьць стылем вашай хады, нам будзе значна цяжэй з вамі не сустрэцца.

Паверце на слова, сутыкненьне з роварам даволі балючае і траўманебясьпечнае, і найперш для вас. Дзіўна, што аўтары правіл і архітэктары гарадзкіх вуліц гэтага не ўлічылі.

Вы, вядома, маеце права хадзіць па веладарожках і велапалосах, вось толькі мы не разумеем, якія ў вас праблемы з ідэнтыфікацыяй, калі вы суадносіце сябе з роварам, а не намаляваным на паласе побач чалавечкам. А калі б быў намаляваны трамвай, вы б таксама грэбавалі пешаходнай дарожкай і шлапалі па рэйках?

Калі вы на прыпынку станеце да самага бардзюру, аўтобус хутчэй не прыедзе, а нам не застанецца месца, дзе вас аб’ехаць. Калі за навесам на прыпынку ёсьць месца, мы паспрабуем аб’ехаць вас там, толькі ня трэба раптоўна выходзіць правяраць, ці сапраўды мы ўжо нарэшце…

Вы зьдзівіцеся, але нават у хаатычнай масе мы знойдзем, як прашмыгнуць, праўда, калі вы захочаце пацеляпацца, вашы шанцы быць неаб’еханым значна павялічацца.

Так, з-пад колаў можа вылятаць гразь, пясчынкі і пырскі вады. Гэта фізыка.

Калі на пешаходным пераходзе вы абыходзіце ровар і становіцеся ў яго паперадзе, як вы думаеце, што будзе далей?

Мы ня можам прадказаць, куды ў наступны момант кінецца ваш дзіцёнак, але як можна на дарозе не трымаць яго за руку, не паддаецца нашаму разуменьню.

Ведаеце, сабакі нават больш прадказальныя: бягуць ззаду, брэшуць, зубамі клацаюць, хвост у сьпіцы суюць, лапы пад колы падкладваюць, скуголяць ды падскокваюць. Праўда, і вам, і нам спакайней, калі яны на павадках і ў напысьніках.

Дарэчы, мы часам едзем і па праезнай частцы, у мэтры ад ходніка, то бо каля бардзюру. Па сакрэце: гэта ілюзія — недзе ў мэтры ад ходніка едзе кола, а правы рог руля і правы локаць нясуцца акурат недзе над бардзюрам, асабліва ў шчыльным трафіку на загружаных скрыжаваньнях. Паспрабуйце пра гэта падумаць, калі ў наступны раз пачнеце ківацца на краі бардзюрнага каменю.

Мы разумеем, што гэта інстынктыўная прага быць першым. Але расчарую: найхутчэй, каго-небудзь мы ўжо зьбілі раней.

Калі вы настолькі незадаволеныя сустрэчамі з намі, ненаўмыснымі пырскамі на вопратцы, прамоклымі чаравікамі ў лужыне, куды вы, чамусьці, вырашылі саступіць, паскораным сэрцабіеньнем ад раптоўнага манэўра збоку, гудка ззаду, фары сьпераду, што не шкадуеце мацюкоў і праклёнаў, чаму пра гэта яшчэ ня ведаюць вашыя абраньнікі ва ўладзе?

Мы ня хочам вас зьбіваць. Але нашы магчымасьці абмежаваныя. Дайце нам шанец.

Мы разумеем, што вы не прывыклі азірацца па баках і ціснуцца да краёў, але гэта проста значыць, што адсутнасьць веладарожак ня толькі і нават ня столькі наша праблема.

Было б наіўна меркаваць, што гэтыя парады могуць цалкам засьцерагчы ад непрыемных выпадкаў пры такой блізкасьці на адной тэрыторыі такіх рознахуткасных аб'ектаў.