Nov 23, 2009

Веледарожкі патрэбныя, але сьпярша трэба зьлётаць на Марс

Заўважана, што як сканчаецца актыўны веласэзон, СМІ, чамусьці, зьвяртаюцца да велатэмы. Ну, лепш у халады, чым ніколі.

Гэтым разам парадавала віцебская газета «Народнае слова», а дакладней — начальнік аддзелу арганізацыі дарожнага руху ДАІ УУС аблвыканкаму Айвар Жораў:
— Пакуль у Віцебску будаўніцтва роварных дарожак неактуальнае і з эканамічнага пункту гледжаньня немэтазгоднае. Інтэнсіўнага руху раварыстаў у горадзе не назіраецца, а, згодна з будаўнічымі нормамі, веладарожкі прадугледжваюцца пры інтэнсіўнасьці руху больш як 50 раварыстаў у гадзіну. Мы згодныя, што веладарожкі патрэбныя, але сьпярша нам трэба выканаць больш тэрміновую працу: стаіць праблема добраўпарадкаваньня дваравых тэрыторый, забесьпячэньня месцаў для паркоўкі транспарту, пашырэньня праезнай часткі вуліц.
Што да двароў, парковак і іншага добраўпарадкаваньня, то праблема сапраўды стаіць стойма — даўно і трывала. Ды што там двары — «некартэжныя» вуліцы даўно і трывала стаяць у лужынах, ямінах і вечнай гразі. І нарэшце, калі ўжо нават у Віцебску ёсьць праблема з шырынёй праезнай часткі, то гэта званочак чыноўнікам — пацікавіцца, скуль такія праблемы бяруцца і ці дужа дапамагае лішняя паласа дарогі за кошт, скажам, зьнятага адасобленага трамвайнага руху.

Зрэшты, з адказу зразумела, што для раварыстаў у Віцебску не зьбіраюцца рабіць нічога і ніколі.

Ня бачыш веладарожкі? А яна ёсьць

Далей — цікавей. Газэта распавядае пра клопат пра раварыстаў і іх чорную няўдзячнасьць:
«У горадзе ёсьць роварная дарожка па вуліцы Чкалава на ўчастку ад Маскоўскага праспэкту да праспэкту Будаўнікоў. Але раварыстаў на ёй крайне мала».
Газэта, відаць, паверыла даішнаму начальніку на слова, бо калі б журналістка, якая не паленавалася зганяць у Нямеччыну, каб аўтарскі сфоткаць ровар дойчэпошты, праехала пару прыпынкаў да Чкалава, то магла б на свае вочы пераканацца, што 800-мэтровая бугрыстая пункцірна асфальтаваная палоска з абодвух бакоў можа выкарыстоўвацца хіба для нанясеньня калецтваў раварысту ў розных частках цела.

Гэтая палоска перакрытая галінамі дрэваў, перарэзаная сьвяжуткімі бардзюрамі, ніколі ня чышчаная, глуха перагароджаная дэкаратыўнымі агароджамі ў савецкім стылі, ну й нарэшце папросту нідзе не абазначаная якімі-кольвек знакамі, якія б суадносілі яе з раварыстамі. Будзьце пэўныя, я б зафоткаў і адправіў у кам'юніці ruki_iz_zhopi.

Старажылы кажуць, што калісьці знакі тыя стаялі й бардзюраў не было, але асфальт быў такі самы жахлівы і хто езьдзіў — той езьдзіў па праезнай частцы, балазе трафік быў тады вальнейшы і задача пашыраць праезныя часткі не стаяла.

Цяпер там ня «крайне мала», там ноль раварыстаў, я бачыў на Youtube аднаго раварыста, які ўмее езьдзіць па дрэвах ды платах, але, баюся, ён ня зь Віцебску.

Разумна, рацыянальна і ўпустую

— Будаўніцтва веладарожак — задавальненьне дарагое, — працягвае чыноўнік, — бо асфальт, праектная дакумэнтацыя, сама праца каштуюць грошай. У Менску пайшлі іншым шляхам: шырокія ходнікі сталі падзяляць разьметкай. Вельмі разумна і рацыянальна.
Вось дзе парадокс: веладарожка каштуе грошай, і разьметка каштуе грошай. Перарывістая веларазьметка асобных ходнікаў, як паказаў і працягвае паказвае «менскі шлях», не дае роўна ніякага эфэкту. То бо і фарба, і аплачаная праца проста марнуюцца. У чым жа разумнасьць і эфэктыўнасьць?

Вось бы ўсіх у аўташколы

Далей чыноўнік дзеліцца сваім сынкрэтычным уяўленьнем пра дарожны рух:

Правілы дарожнага руху не забараняюць рух раварыстаў па праезнай частцы і ходніках. Трэба толькі быць гранічна ўважлівымі, а ў цёмны час сутак абавязкова надзяваць камізэльку павышанай бачнасьці ці пазначаць сябе адблісковымі элемэнтамі, пераказвае газэта свайго суразмоўцу.
— Аўтамабільная дарога — гэта месца, дзе можна знаходзіцца, маючы пэўнае права, веды, кваліфікацыю. Правы мусяць мець усе, нават раварысты. Тады, я ўпэўнены, мы зможам пазьбегнуць многіх непрыемнасьцяў, — нагаварыў пры канцы Жораў.
Так і ўявіліся школы па ПДР для раварыстаў, а асабліва пешаходаў, якіх да атрыманьня правоў возяць на навучаньне і здабыцьцё кваліфікацыі на спэцтранспарце — бо як жа ты выйдзеш на аўтадарогу, не заслужыўшы права і не аплаціўшы ў касу.

13 comments:

  1. Па шчырасьці (як уладальнік ровару і навучэнец аўташколы) скажу, што веданьне раварыстам роўна аднога падзелу ПДР (з агульных 20+) пры выездзе на дарогу крытычна патрэбнае. Тупа дзеля бясьпекі, як уласнай, так і астатніх.

    ReplyDelete
  2. я скажу болей — раварыст і пешаход мусіць ведаць усе правілы дарожнага руху, але пры чым тут чыноўніцкі відзеж пра правы?

    ReplyDelete
  3. Зазвычай я вельмі не люблю будзь-якое пранікненьне дзяржавы у грамадзянскія дачыненьні і тым больш прымус.

    Але ўлічваючы ўзровень сьвядомасьці суайчыньнікаў, лёгіка гіпатэтычнай "сістэмы правоў кіроўцы ровара" дастаткова зразумелая:

    1. Выехаў на праезную частку -- будзь гатовы паказаць "правы" ДАІшніку.
    2. Ёсьць "правы" -- значыцца, здаў тэарэтычны іспыт на веданьне адмысловага падзелу ПДР, яздуй далей, дзякуй.
    3. Няма правоў -- заплаці штраф і наступным разам думай, ці ехаць па ходніку, ці назапасіць грошай на штрафы, ці пайсьці і здаць іспыт.


    Абсалютна аналягічным чынам, як рублём прымушаюць "вадзятлаў" ведаць правілы і ездзіць па іх (больш-менш). Пагадзіся, што калі б не абавязак мець "правы" за рулём і пагроза адміністратыўнай адказнасьці пры іх адсутнасьці -- дафіга народу і не адчыніла б тую кніжку ПДР увогуле. І аварыяў было б на парадак болей.

    ReplyDelete
  4. «Пайсьці і здаць» — чаго прасьцей. Адрасок падкінеш? Ну й ты ж не наўмысна не напісаў «заплаціць»?

    Толькі трэба ж улічваць асаблівасьці транспарту — правы патрэбныя непрамакальныя і з мацаваньнем на руль, раму ці падсядзёлак, бо нават у мройных адблісковых камізэльках бардачка ці якой гермэтычнай кішэніны няма, ня кажучы ўжо пра велаформу (хто б яе забараніў).

    Ну а зьдзіўляць сьвет роварнымі ноўхавамі нам не ўпершыню, чаго вартая раптоўна ўзьніклая прыстасаванасьць ходнікаў да руху ровараў разам зь пешаходамі й павальна абрывальныя перад ПЧ велапалосы.

    Ну і ўлічваючы суцэльную абсталяванасьць ходнікамі ўсіх дарог сталіцы, вобласьці і РБ, пункт 3 можна сьмела ўключаць у бюджэтныя паступленьні й штрафаваць бяспраўных раварыстаў зь якой Летняй вуліцы на безальтэрнатыўнай праезнай частцы проста ля весьніц.

    Можна, вядома, прапанаваць штрафаваць раварыстаў за грубыя парушэньні кшталту праезду на чырвонае і паварот налева з трэцяй паласы, але ж гэта кручкатворства не разьвядзеш, бабла шмат ня зрубіш і ня выявіш аўтацэнтрычнасьці нашых парадкаў, дый глядзіш гэтыя адзінкавыя шумахеры прыціхнуць і нельга будзе крычаць, што раварысты разьвялі дурдом на дарогах.

    Прасьцей прыняць якую-небудзь чарговую глябальную бязглузьдзіцу ў надзеі, што раварысты нарэшце зразумеюць, што дзяржава й грамадзтва іх ненавідзяць і канчаткова сыдуць у балаты.

    Наконт апошняга абзацу. Я разоў 6 трапляў на ровары на ПЧ на ручное рэгуляваньне скрыжаваньняў. Зь іх два разы сытуацыя была такая, што пярэдні шэраг аўтамабілістаў (па 3 машыны) ня ведаў, што ім паказваюць дазвол на праезд, яны проста стаялі і тупілі, адзін раз даішнік ня вытрымаў і пабег мацюкацца да бліжэйшага кадра з правамі, якія значаць, што ён здаў тэарэтычны іспыт.

    Я б, відаць, болей сумняваўся, ці гэта выпадковасьць, ці ўсё ж статыстыка, каб не пешаходны пераход на Запарожскай, на якім у гадзіну пік становіцца раптам неабавязкова спыняцца аўтамабілям (усім) на чырвонае. Мала таго, «ціха прасачыцца» на чырвонае стала модна нават на праспэкце ля Калініна.

    І зь небагатай сваёй аўтастопнай практыкі таксама разумею, што хвалёная «кваліфікацыя» — гэта здольнасьць максымальна парушаць правілы і мінімальна пападацца даішнікам.

    ReplyDelete
  5. Напісаў вялікі пост, а "блогер" глюкануў.
    Ну й ня будзем рабіць тут філіял анляйнэра.:)

    Каб ясна акрэсьліць меркаваньне:
    Я згодны, што чынавенства ў нас дубаломнае, і большая частка артыкулу выклікае жах. Але я нязгодны з тым, што ідэя "правоў" для тых раварыстаў, якія карыстаюцца праезнай часткай -- тэрор і прафанацыя.


    Калі ўвядуць такія іспыты, ніхто не будзе імкнуцца зарабіць "мільярды" на раварыстах ("корачка" для катэгорыі "Б" каштуе 17 тысячаў, іспыт -- 3500).

    Нягледзячы на "аўтацэнтрычную" дыскрымінацыю, нікуды ня зьніклі з дарог трактары, мапеды, цялегі. Ня зьнікнуць і ровары.

    Але ведаць, чаму нельга паварочваць налева на двухпалосных дарогах, чаму пры руху па адзінай паласе ёсьць небясьпека злавіць у бок тону пакамечанага жалеза, чаму на МКАД вісяць знакі "роварам забаронена" -- варта любому раварысту, які зьбіраецца выехаць на ПЧ.

    Калі забясьпечыць такія веды ў масавым парадку немагчыма інакш, чым прымусам і штрафамі -- значыць, праблема ва ўзроўні сьвядомасьці.

    Што ж да ёлупаў за стырном аўтамабіля -- іх, на жаль, шмат. Часам гуртуюцца ў статкі і заражаюць іншых. Але, на жаль, калі б не правілы, штрафы і ДАІ, іх было б у 10 разоў болей. Гэта не апраўдвае ёлупаў, але апраўдвае існаваньне сыстэмы "правоў", хай нават недасканалай.

    ReplyDelete
  6. 1. Кожны раварыст карыстаецца праезнай часткай.

    2. Кожны пешаход карыстаецца праезнай часткай. Ёсьць гарады, ня будзем пра вёскі, дзе ходнікі і хадзібельныя ўзбочыны адсутнічаюць у прынцыпе, тыя ж Сьмілавічы з Р69. Той жа Менск у прыватным сэктары.

    3. Таму кожны ўдзельнік дарожнага руху мусіць ведаць правілы гэтага руху, а правы мусяць мець толькі аўтамабілісты. Чаму? Варта спытацца ў аўташколе, пакуль праплачана.

    4. Удзельнікі кожнай катэгорыі дарожнага руху парушаюць правілы. І тое, што аўтамабілісты ведаюць, што значаць лічбы 80 у чырвоным кружочку не замінае ім павальна несьціся 100 ці ну ў крайнім выпадку 89. Што дае корачка? Правільна, веданьне, што пакараньне за такое перавышэньне хуткасьці невялікае.

    5. З тваёй аргумэнтацыі вынікае, што езьдзіць на ровары ідыёцтва, вось і на аднапалосных дарогах нельга, вось і на МКАД, аказваецца, нельга таксама (дарэчы, а дзе там такі знак? Хачу зафоткаць). Дык варта проста забараніць ровары, навошта гарод гарадзіць.

    6. Веды пра ПДР, датычныя раварыстаў ці пешаходаў забясьпечваюцца адукацыяй, інфармаваньнем, прапагандай, рэклямай, акцыямі, укладзенымі ў тэхпашпарт ровара памяткамі ды іншымі руціннымі і крэаціўнымі захадамі. І штрафамі, вядома ж.

    Хоць, на маю думку, справа не ў неабазнанасьці, а ў створанай у нас сытуацыі непавагі да правілаў, законаў, СНіПаў і неналежнай кампэтэнцыі аўтараў і сыстэмы кантролю.

    ReplyDelete
  7. 1,2. Для гэтых катэгорый ўдзельнікаў руху праезная частка -- рэзэрвовы сродак перамяшчэньня. Для аўтамабіляў -- асноўны. Таму аўтамабіляў на ПЧ болей, і ў іх на ПЧ прыярытэт (заўвага: прыярытэт у сэньсе ПДР а не ў сэньсе "ўсе астатнія прэч" ). А ў раварыстаў і пешаходаў -- абмежаваньні. На ходніках і веладарожках прыярытэт і абмежаваньні адмыслова змяняюцца. Што веладарожак трэба болей, я згодны (сам жа на ровары катаюся, ведаю).

    3. Адкажу адразу -- "правы" зараз мусяць мець толькі аўтамабілісты, таму што ў іх найбольшая хуткасьць -- апрыёры больш шанцаў справакаваць крывавае мясілава. Ну і плюс іх больш за астатніх на ПЧ, то бок рызыка ўзрастае яшчэ й за кошт колькасьці. Таму й больш жорсткія меры перасьцярогі і абмежаваньня колькасьці кіроўцаў (у тым ліку ў выглядзе сістэмы правоў-штрафаў). Калі раварыстаў на ПЧ будзе ўсё болей -- іх сярэднія шанцы справакаваць мясілава таксама будуць імкліва падвышацца (менавіта за кошт колькасьці, магу патлумачыць, чаму). І тады лагічна будзе і для іх _на_праезнай_частцы_ ўвесьці дадатковыя аналягічныя меры перасьцярогі і абмежаваньня колькасьці.

    4. (умоўна) Зараз па дарозе едзе 100 чалавек, зь іх 50 баранаў, 50 сьвядомых. Калі б не было сыстэмы правоў, ехала б ужо 200 чалавек, зь іх было б 149 баранаў і 51 сьвядомы. Ідэя зразумелая? Калі раварысты на ПЧ пачнуць набіраць масу, "заслон" для росту колькасьці баранаў у іх шэрагах у выглядзе "правоў" тэарэтычна можа быць мэтазгодным.

    ReplyDelete
  8. 5. Не вынікае. І па аднапалоснай дарозе езьдзіць можна. Проста рызыку ад сваіх дзеяньняў і дарожную сітуацыю трэба ацэньваць комплексна. У аўташколе гэтаму вучаць прафэсыйна, самастойнае паразуменьне будзе слабейшым. Хаця аўташколы розныя бываюць -- магчыма, мне пашанцавала з выкладчыкамі.

    Каб не быць галаслоўным -- уяві роўна дзьве сітуацыі.

    Двухпалосная дарога, раварысту-самавуку трэба налева -- што ён зробіць у 80 адсотках выпадкаў?

    Альбо сітуацыя -- самавук-раварыст транзытам заязджае на дарогу, дзе ў ягоным напрамку адна паласа (насустрач хай дзьве), побач дабіты тратуар. Ці паўплывае на ягоны аналіз сітуацыі ("пералезьці на ходнік/прайсьці пёхам/далей паехаць па паласе/пашукаць другую вуліцу") веданьне, што пры руху па паласе ён _аўтаматычна_ стане "галавой калёны" або падвысіць рызыку лабавога сутыкненьня машын непасрэдна побач з сабой?

    Што да МКАДу -- можа, памыліўся наконт канкрэтных знакаў. Але тое што МКАД лічыцца магістральлю з нумарам М9 -- факт, толькі што запэўніўся праз вікіпэдыю. А значыць, там будзе вісець альбо "Роварам забаронена", альбо "Аўтамагістраль", альбо "Дарога для аўтамабіляў". Для ровару ўсе тры знакі маюць адзіны сэнс. Ці будзе ведаць гэта самавук-раварыст, і ці будзе разумець прычыну, чаму туды нельга?


    6. У цэлым згодны. Але пры пэўных чыста статыстычных умовах (рост колькасьці раварыстаў на ПЧ + ДТП з іх удзелам) увядзеньне правоў, як мне здаецца, можа быць у тэорыі разумнай мерай. І толькі ў гэтым пункце я з табой нязгодны. Што да грубай практыкі, то дзейнасьць дзяржаўных чыноўнікаў абсалютна любую добрую ідэю ўсё адно ператворыць у лайно. Тут і спрачацца няма аб чым :)

    ReplyDelete
  9. Пазыцыя зразумелая. Пешаход перш чым стаць раварыстам мусіць пайсьці ў аўташколу і па расцэнках аўташколы атрымаць аўтамабільныя правы. Наколькі я ведаю, велашкол і велакатэгорыі не існуе. Чаму ў такім разе сачкуюць пешаходы, якія правакуюць мясілава даўно і масава, я не зразумеў.

    Я хачу данесьці думку, што ня можа быць руху, які б выключаў праезную частку, таму ў тэорыю па любому трапляюць усе.

    Аўташколы бываюць розныя. Мне хваліліся былі прыяцелі, што здавалі кіраваньне «праз магазын».

    Калі ў маім напрамку адна паласа і я на ёй і ня стан затору, я нікуды не палезу, бо гэта небясьпечна: мне трэба спыніцца ў недазволеным месцы, зьлезьці з ровара і зацягнуць яго на траву. Шырыні паласы і прагалаў у трафіку нармальнаму кіроўцу дастаткова для бясьпечных разьездаў. Я ж нават ня трактар — я хутчэйшы і вузейшы. Думаю, выпускнікі аўташкол мусяць даць рады і трактару на такой паласе і тым больш раварысту.

    Раварысты езьдзяць на ровары. У гэтым сэнс. Пешшу ходзяць пешаходы. Па горадзе на ровары гадзіна з канца ў канец. Гэта сэнс і перавага ровара. Хада пехам з роварам — што можа быць ідыятычней. Стваральнікам правілаў і ўдзельнікам дарожнага руху трэба разумець — раварысты значыць на ровары. І рабіць так, каб там, дзе магчыма ехаць, раварыстаў не прымушалі ісьці. Для гэтага нават у цяперашніх правілах закладзены інструмэнтарый — прыкладам, разьметка «перасячэньне веладарожкі з ПЧ».

    Калі пабачыш на МКАД адзін з названых знакаў, скажы. Наколькі я ведаю, МКАД зьяўляецца гарадзкой вуліцай з абмежаваньнем 90 км/г дый астатнія дарогі зь літарай М па сутнасьці магістралямі не зьяўляюцца, у тым ліку М1, хоць на ёй так — панатыкалі знакаў «Дарога для аўтамабіляў», што не замінае ані трактарам, ані раварыстам гойсаць зь вёскі ў вёску, бо болей няма дзе.

    ReplyDelete
  10. > Пазыцыя зразумелая...

    Андрусь, ну, калі ласка, ня трэба перафармулёўваць думкі за апанэнта -- дэмагогіяй патыхае. Ты ў сваім блогу, ты ягоны "гаспадар", але ж я проста цябе прашу -- не варта так рабіць.

    Мая пазыцыя адрозная ад тваёй роўна ў адным. Я лічу, што _пры_пэўных_умовах_ увядзеньне правоў для раварыстаў, якія рухаюцца па ПЧ, можа мець сэнс. Ты (калі я правільна зразумеў), лічыш што ані пры якіх умовах гэта не абгрунтавана. Калі я памыліўся ў сваім разуменьні тваёй пазыцыі, то прадмета спрэчкі папросту няма. :)

    Таксама хачу папрасіць прабачэньня наконт МКАД. Калі там сапраўды аніводнага з пазначаных знакаў няма, я не маю рацыі. Хаця паводле логікі яны б там мусілі быць, бо абноўленая МКАД праектавалася як магістраль і фактычна ёю зьяўляецца.

    Хада з роварам у пэўных месцах -- нязручна (да яе ПДД дарэчы і не прымушаюць, апрэч перасячэньня ПП). Ёсьць яшчэ шмат суб'ектыўна нязручных рэчаў. Напрыклад, спыняцца на "чырвоны" кожныя паўкіламетры, на пераходах кожны кіламетр, амаль спыняцца на "лежаках"... Калі б не гэтыя "перашкоды", Менск на машыне наскрозь можна было б праехаць за 15 хвілінаў. А яшчэ вельмі нязручна пры выхадзе на ПП глядзець, ці могуць фізычна спыніцца машыны, якія да яго пад'яжджаюць.

    Толькі ж ніхто не абураецца, бо і сьветлафоры, і пераходы, і "лежакі" -- сродак збалансаваць інтарэсы усіх, і зрабіць рух па горадзе (што на машыне, што на ровары, што на нагах) больш бясьпечным. І паважаць баланс інтарэсаў варта б усім.

    Я не лічу, што на ровары нельга ехаць па вузкай дарозе, дзе адна паласа. Але лічу, што варта разумець, як гэта паўплывае на сітуацыю, а не проста перці.

    ReplyDelete
  11. Наконт шырыні паласы ты памыляесься. Па-першае, дзеля бясьпекі ў паласе мусіць быць роўна адзін транспартны сродак, незалежна ад яе шырыні. Усё астатняе -- рызыкоўная самадзейнасьць, хаця часам без яе не абысьціся, але яна не мусіць быць нормай.

    Па-другое, давай проста падлічым. Дазволеная шырыня машыны па нашых правілах -- 2.55 мэтры. Няхай шырыня паласы, мяркуючы з гэтага, будзе 3 мэтры (з запасам).
    Па паласе едзе ровар. У належным мэтры ад краю. Яшчэ як мінімум мэтар любы разумны кіроўца мусіць яму пакінуць на выпадак, калі ровар пачне аб'яжджаць яміну ці тупа заваліцца набок. Што застаецца ад паласы? максімум 1 мэтар.
    А гэта значыць, што ў сітуацыі, якую мы абмяркоўваем, машына выедзе на "сустрэчку", хаця б часткова (калі ёсьць дзьве паласы -- то паедзе па суседняй цалкам). І вось у гэтай сітуацыі ёсьць рызыка таго, што з сустрэчным яны папросту не разьедуцца.

    Гэта ня значыць, што раварыст _ня_мае_права_ так ехаць. Мае. Але выбар такога шляху мусіць быць абсалютна сьвядомым, з паразуменьнем таго, якія ўзьнікаюць нязручнасьці і рызыкоўныя сітуацыі .

    І шчыра скажу, што да таго, як пачаў вучыцца на кіроўцу, гэтых нюансаў я папросту ня ведаў. Ня думаю, што я зьяўляюся вялікім выключэньнем.

    Ну а што "правы", калі іх калі-небудзь увядуць, не мусяць быць задарагімі -- гэта факт. Мне здаецца, што дастаткова было б тэарэтычнага іспыту, які у ДАІ каштуе роўненька 3500. А рыхтавацца да яго можна было б і самастойна -- урэшце рэшт, паводзіны раварыста рэглямэнтаваныя ў 20 разоў менш, чым паводзіны аўтакіроўцы. Ці якіх курсаў падрыхтоўкі на пару гадзінаў коштам тысяч у 30-50 было б дастаткова.

    Але гэта ўжо фантазіі, пытаньні вырашаем ня мы. Проста хачу нарэшце запэўніць цябе, што зусім не агітую за тое, каб усіх раварыстаў адправіць у аўташколы на 4 месяцы за паўтара мільёны. :)

    ReplyDelete
  12. З-за таго ўвесь сыр-бор, што сытуацыя з раварыстамі не падаецца збалянсаванай. На ПЧ ня сунься, на ходніку не замінай, перад кожным праездам злазь. Гэта, імхо, ад неразуменьня сутнасьці раварызму і неахвоты пераймаць досьвед у суседзяў. У Славеніі, скажам, перад сьвятлафорамі дзе-нідзе сьпецыяльныя дзяржалкі ставяць, каб раварыст ня злазіў ды залазіўшы пешаходу якому ў галаву нагой ня трэснуў. Ну й сьветлафоры там так разьлічаныя, каб раварыст праехаў, а пешаход дайшоў да паўдарогі і пачакаў наступнага сыгналу. =)

    Вось бы памяняцца на які дзень балянсамі. Раварыстаў выпусьціць на лежакі, а аўтамабілістаў — на 20см-бардзюры. Ці хто б абурыўся?

    Я бачу, што сытуацыя ў Беларусі ненармальная, не як у людзей, і чыноўніцкая і грамадзкая думка, выхаваная на кульце аўтамабіля, працуе ў кірунку, як бы гэтую сытуацыю яшчэ больш пагоршыць.

    А я лічу, дзівак-чалавек, што раварызму трэба спрыяць дзеля шэрагу відавочных якасьцяў.

    Нарэшце, раварыст разумее сваю ўразьлівасьць перад машынамі і небясьпеку для пешаходаў (чаго ня хочуць разумець правапісцы), што хтось не саступіць на пешапаласу дзеля прынцыпу, хтось ня дасьць перавагі на галоўнай дарозе дзеля крутасьці. Але крылаў ня мае.

    Цяперашняя сытуацыя з раварызмам у краіне працуе на тое, каб моладзь сядала адразу на скутэры ці папіны тачкі, а там зусім іншыя паняцьці хуткасьці, задавальненьня і энэргічнасьці.

    ReplyDelete
  13. На пытаньне аб "лежаках" адкажу -- адчуваньні *абсалютна* тыя самыя, што на ровары па бардзюрах. Адзіны гарантаваны спосаб не разьбіць падвеску -- амаль спыніццца і перапаўзаць. І так штохвіліны, апрэч вялікіх трасаў.

    А з астатнім, што ты сказаў, я нарэшце, абсалютна згодны. Для экалёгіі і прапускной здольнасьці дарог значна лепей, каб народ сядаў на ровары замест скутэраў і аўто. І трэба інфраструктура, найперш роварныя дарожкі -- месца, дзе ў ровара будзе прыярытэт, і роварныя стаянкі -- месца, дзе яго не скрадуць.

    Але ж пытаньні інфраструктуры вырашаюць чыноўнікі, а ад іх нічога добрага па азначэньні чакаць не варта. Што ж да павышэньня папулярнасьці ровараў _насуперак_ адсутнасьці інфраструктуры -- у штучнае перавыхаваньне народу я не веру.

    Таму й ня ведаю, што тут можна зрабіць, каб разарваць замкнёнае кола.

    Ну, апрача таго, як уласным прыкладам паказваць, што рух на роварах -- гэта клёва.

    ReplyDelete