Jan 27, 2011

Кароткі праваднік па менскіх веластаянках. Партызанскі, 11

«Вешалкападобная» колаўторквалка дагары нагамі. Ля крамы «Камінтэрна». Як табе ідэя купіць гарнітурчык, прыехаўшы на ровары?

Ідэя здораўская, я лічу. Але ў краме, калі пабачылі прыпаркаваны ровар і тыпуса ў шлеме ды з фоцікам, здарыўся сапраўдны пярэпалах. Адная прадавачка ажно выбегла на вуліцу, з усяе цёплае вопраткі — толькі бэджык. І адразу стала чапляцца з сумнымі пытаньнямі. А што гэта вы...? А хто вам даў...? А пакажыце... А зараз жа прэкраціце...

Дык вось, стаянка нішто сабе. Можна нават заднім колам улезьці і U-замок прасунуць. Але ці варта заходзіцца да тых, у каго звычайныя рэчы выклікаюць прыступы параноі?







Jan 25, 2011

Дзяды раварысты і сьнягуроварачкі

Зімой раварыста на вуліцы сустрэнеш пакуль ня так часта, як летам. Мінулай суботы гэта ня тычылася. Раварысты сабраліся на Нямізе, пакоўзаліся на нячышчанымі велабане — і гуртом праехалі да Драздоў. Былі хто ў шлемах, хто ў шапках, хто ў адгазьніках. Хто на шыпах, а хто і на сьліках на шашэйніку. Так што зіма — не перашкода. Доказы прыкладаюцца.











Jan 16, 2011

Горад для людзей

Цікавая лекцыя пра плянаваньне гарадзкога асяродзьдзя і пра тое, адкуль у горадзе бяруцца раварысты, асабліва ўзімку.




...Cправа ня ў клімаце — справа ў стварэньні культуры, магчымасьцяў і стымулаў круглы год.

Капэнгаген стварае велакультуру, якая існуе і ўзімку.

30 гадоў таму Капэнгаген быў падобны да большасьці іншых гарадоў сьвету. Дужа мала людзей езьдзілі на ровары. Гэта распаўсюджаная аблуда, што ў Капэнгагене людзі спаконвеку езьдзілі на роварах. Папраўдзе, гэта ня так.

Але мы пачалі ствараць стымулы, пачалі «запрашаць» людзей езьдзіць на роварах. У цэнтры гораду кожную вуліцу рэканструявалі, зрабілі добрыя ходнікі і веладарожкі. Але гэта рабілася не ўвадначас, а паступова. Кожнага разу, калі рамантавалі вуліцу, стваралі зручныя ходнікі і зручныя веладарожкі. Паступова іх сетка расла. І разам з ростам сеткі веладарожак расла і колькасьць раварыстаў.

А потым мы сталі ўводзіць невялікія і простыя хітрыкі. Напрыклад, на сьвятлафорах аўтобусы і раварысты пачынаюць рух на 6 сэкундаў раней за аўтамабілі.

Муніцыпалітэт Капэнгагена штогод праводзіць апытаньне, чаму вы езьдзіце на ровары. Я думаю, яны ў тайне спадзяцца, што людзі скажуць: «Таму што гэта добра для ўстойлівага разьвіцьця». Але кожны год каля 70% людзей адказваюць «Таму што гэта самы хуткі і зручны спосаб руху». Сутнасьць палягае ў стварэньні умоваў і велакультуры.

На скрыжаваньні ходнік і веладарожка не перарываюцца, каб кіроўцы ведалі, што перасякаюць тэрыторыю ровараў і мінакоў і калі заяжджаюць, і калі выяжджаюць з завулка. Магу вас запэўніць, што для вялікай машыны не ўяўляе цяжкасьці пераехаць цераз такую перашкоду. Але для маленькай бабулькі спусьціцца, а потым зноў падняцца на бардзюр на кожным скрыжаваньні з завулкам ці праездам — пэўная праблема.

Учора мы былі ў Park Extention (раёне Манрэалю), і там у кожным месцы, дзе ёсьць гараж, увесь ходнік нахілены, каб машына магла заехаць — двойчы ў дзень, раніцай і ўвечары. А старыя жанчыны мусяць тамака хадзіць скасавураныя.

Гэта пытаньне расстаноўкі прыярытэтаў і стварэньня ўмоваў.

У Капэнгагене веладарожкі паднятыя на 4 цалі (каля 10 см) ўвышыню ад дарогі, а ходнікі на 4 цалі ўвышыню ад веладарожкі. Такім чынам машынам цяжэй трапіць на веладарожку, а раварысты ня езьдзяць па ходніках ды не трывожаць мінакоў. Гэта вельмі просты спосаб падтрыманьня добрай культуры дарожнага руху. Да таго ж гэта вельмі добры стымул для людзей езьдзіць на ровары і хадзіць пешшу ў горадзе.

Натуральна, ва ўсім грамадзкім транспарце можна перавозіць ровар. Вядома, вы можаце ехаць і на інвалідным вазку, і зь дзіцячай каляскай, і везьці багаж. Такім чынам, у Капэнгагене вельмі проста і зручна перасоўвацца. Гэта тычыцца і новага мэтро. Развой сетак, стварэньні мікрасетак, калі можна карыстацца грамадзкім транспартам і пры гэтым езьдзіць на ровары — вельмі прывабная магчымасьць для людзей.

На ўсіх асноўных магістралях, якія вядуць у цэнтар гораду, мы зрабілі «зялёную хвалю», але не для машын, а для ровараў. Так што цяпер ад 6-й ранку да паўдня, калі вы едзеце ў цэнтар гораду з хуткасьцю 20 км/г, для вас будзе «зялёная хваля» аж да самага цэнтру. А днём, з 12-й да 18-й гадзіны, у вас будзе «зялёная хваля» на выезд з цэнтру. Гэта таксама значыць, што машыны, якія едуць хутчэй, мусяць спыняцца на сьвятлафорах.

Калі вы хочаце падтрымаць культуру, вам трэба стварыць для яе ўмовы.

У нас цяпер ёсьць вялікая сетка веладарожак на вуліцах, і гэта вельмі важна, бо вуліцы сталі бясьпечнейшымі, на іх ёсьць жыцьцё, ёсьць рух. Вуліцы — першы крок. Цяпер мы ўводзім «зялёную структуру» — «зялёныя» дарожкі цераз паркі, зялёныя і жылыя зоны. То бок вам ня трэба ехаць побач з аўтамабілямі.

Гэта дае вельмі цікавы станоўчы эфэкт — раней безаблічныя раёны набываюць адметныя рысы. Зьяўляецца рух і як вынік пачынае віраваць жыцьцё, адчыняюцца крамкі, людзі прыяжджаюць туды і сустракаюцца. Гэтае вельмі невялікае ўмяшальніцтва, але яно нясе вялікія перамены для жыхароў гэтай мясьціны.

Мінула 30 гадоў, і цяпер 37% жыхароў езьдзяць на працу на ровары кожны дзень. Гэта ў «Вялікім Капэнгагене». У цэнтры ж гораду больш за 50% людзей езьдзяць на працу роварам. Мэта для «Вялікага Капэнгагена» да 2012 году, каб больш за 50% насельніцтва езьдзіла на працу на роварах.

Што ж адбываецца ўзімку, калі ідзе сьнег?

Перш за ўсё, веладарожкі чысьцяцца перш за дарогі. Таму што калі мы зробім наадварот, раварысты будуць вымушаны ехаць па дарогах і гэта створыць хаос. Гэта таксама адносіцца да стварэньня стымулаў і ўмоў.

Вядома, не заўжды ўдаецца своечасова прыбраць сьнег, але горад стараецца чысьціць веладарожкі да дарог, расстаўляючы гэткім чынам прыярытэты.

Заўважце, ніхто зь людзей, якія едуць узімку, не апрануты ў спартовую форму, ніхто зь іх ня ў латэксе, ніхто зь іх не выглядае як раварыст кшталту «я буду ўкручваць, пакуль не памру». Гэта звычайныя людзі, якія едуць на працу. Я неяк праводзіў лекцыю на тэму «мода на ровары», і ведаеце, высокія абцасы і футра — вельмі распаўсюджаныя.

На ўсіх веламаршрутах мы паставілі лічыльнікі раварыстаў, каб людзі бачылі, што яны робяць свой унёсак у паляпшэньне гораду.

Дзяцей ў вазках мы таксама перавозім на роварах. Раней у нас былі веладарожкі шырынёй 2,5 мэтра, цяпер мы пераходзім на 3 мэтры, бо гэткія ровары займаюць шмат месца.

70% людзей працягваюць езьдзіць на роварах узімку.

Такая сытуацыя ў Капэнгагене. І я думаю, гэта багата ў чым, як і ў іншых выпадках, пытаньне стварэньня культуры, стварэньня спрыяльных умоваў для гэтай культуры ва ўсе сэзоны, пытаньне стварэньня магчымасьцяў, каб гэтая культура існавала круглы год. Я думаю, гэта самае важнае, чаму вучыць досьвед Капэнгагена.

Вядома, вы можаце сказаць, што Капэнгаген — цудоўны стары горад. Таму я хацеў бы паказаць, што мы зрабілі ў Нью-Ёрку.

...Мэта была зрабіць Нью-Ёрк больш устойлівым і зручным для жыцьця. Мы зразумелі, што гэта вымагае зьмяненьня ладу мысьленьня і вылучылі 3 чыньнікі:

1. Мы хацелі зьменшыць аб’ём аўтамабільнага трафіку.
2. Мы хацелі стварыць умовы для альтэрнатыўнага транспарту.
3. Мы хацелі палепшыць грамадзкую прастору.

І мы зрабілі з гэтага стратэгію.

З таго, што мы прапанавалі 2 гады таму, Нью-Ёрк ужо рэалізаваў значную частку. На Мэдысан Сквэр, Гаральд Сквэр і Таймс Сквэр мы пераканалі Нью-Ёрк закрыць Брадвэй для аўтамабільнага руху, каб палепшыць скрыжаваньні і стварыць новыя грамадзкія прасторы.

Мы змаглі зрабіць роварныя дарожкі. Мы палепшылі пешаходныя пераходы і сувязі, мы стварылі астраўкі бясьпекі, так што маленькая бабулька можа перайсьці палову вуліцы, а потым пераадолець астатнюю палову. Мы скарысталі вулічныя паркоўкі, каб запаволіць рух машын па вуліцы, і зрабілі так, каб можна было адчыняць дзьверы машын без пагрозы раварыстам.

...Я думаю, матэматыка вельмі простая. Ці мы хочам атрымаць 12 шчасьлівых уладальнікаў прыпаркаваных машын, ці некалькі сотняў шчасьлівых нью-ёркцаў?

Справа ня ў тым, каб прыбраць машыны, але ў тым, каб даць месца ўсім.

І што цікава — закрыцьцём Таймс Сквэр і Геральд Сквэр, вядома, былі заклапочаныя аўтаўладальнікі і кіроўцы таксовак. Але ў выніку аказалася, што сярэдняя хуткасьць руху на 7-й авэню вырасла на 17%, а на 6-й — на 37%. Вось жа ўдалося стварыць грамадзкую прастору, аддаць месца людзям, арганізаваць прыемнае для знаходжаньня асяродзьдзе, зручныя ўмовы для раварыстаў і мінакоў, — і ў выніку гэта дазволіла машынам рухацца хутчэй.

Jan 12, 2011

Ва ўмовах сьнегападу і галалёдзіцы

(камэнтар на poehali.net)

153. Раварысту забараняецца:

153.4. рухацца па дарозе ва ўмовах сьнегападу і (ці) галалёдзіцы;
Правілы дарожнага руху¹

Што цікава — і зімой і летам не сьціхае мазгавая актыўнасьць ахвотнікаў абгрунтаваць законную немагчымасьць перамяшчэньня на ровары ў горадзе. Варылі б боршч, чэснае слова.

Што да галадзевіледзіц. Ладуцька заўчора сказаў, што на вуліцах Парадак наведзены. Так што калі хто будзе і далей лямантаваць пра галалёдзіцу — будзе аб’яўлены дыскрэдытатарам сталіцы нашай радзімы. Усё вычышчана, пасыпана экалягічным пясочкам і засьцелена дывановымі дарожкамі. Закрылі тэму. Галалёдзіца як зьява сацыяльная ў Менску немагчымая. Кропка. За ўсе зімы ніводзін даішнік, у адрозьненьне ад тутэйшых заўсёднікаў, у гэтым не засумняваўся. Аж крыўдна. Так і хочацца пахваліцца шыпамі на пакрышцы. Яны ж, калі правілы выдумвалі, пра такое дзіва заморскае і ня чулі. (Часам у Менску можа здарацца галалёд як зьява атмасфэрная, але тут ужо коўзайся па ледзяной корцы, колькі душа схоча — правілы не забараняюць.)

Што да сьмеха…, то бок сьнегападу, то гэта, як вядома зь Вікіпэдыі — выпадзеньне сьнегу з аблокаў. Як што яшчэ далёка ня ўсе экіпажы ДАІ валодаюць апаратурай па вызначэньні, адкуль менавіта выпадае дадзены сьнег над дадзеным раварыстам, фактаў зафіксаваных прэтэнзій да апошніх пакуль не адзначана. Ну і ўвогуле здаровы дарослы чалавек, скончыўшы школьны курс фізыкі, ведае, што сьнег мяккі і пухнаты і неяк уплываць на рух ровара можа хіба пры дасягненьні ўзроўню восі кола, ды і тое ня факт.

Неабходна адзначыць, што ў правілах словы маюць своеасаблівыя значэньні, якія прадбачліва прыводзяцца ў пачатку кніжыцы. Вось калі спытацца ў мамы на велабане, ці гэта дарога, яна ад сьмеху ў Сьвіслач зваліцца. А па правілах — дарога самая сапраўдная. Недзе там глыбока пад сьнегам, але ва ўмовах сьнегападу і галалёдзіцы — ні-ні! А, дык вось менавіта сьнегапад і галалёдзіца ў правілах не апісаныя, а таму застаюцца паняткамі глыбока паэтычнымі.

Ну і нарэшце дарога, калі верыць нашым правілапісьнікам — дзеўчына такая непастаянная. Вось у адным месцы, як тут слушна заўважана, яна і ходнік, і ПЧ, і веладарожка, а ў другім, чытаем:

Афіцыйны камэнтар: У пункце 149 Правілаў панятак «рух па дарозе… на ровары» азначае рух раварыстаў па праезнай частцы дарогі ў адзін шэраг не далей за 1 м ад ейнага правага краю (пункт 148 правілаў)…

А пункт гэты, пра які камэнтар, не пра нейкія лірычныя мяцеліцы з галалёдзіцамі, а пра фары ўначы. Якія, як вынікае, абавязковыя толькі на праезнай частцы дарогі, а на пеша- ды веладарожках — хоць перадавіцеся.

Дык вось. Варта ўжо зразумець, што місія апошніх правілаў — вытурыць раварыстаў з праезнай часткі. Місія выканана. Што там па-за ПЧ — зона нябачнасьці і пабарабаннасьці. Галалёды, пешаходы, сьнегапады, пешапады, мэтэорны дождж; хоць бяз фар, люстэрак, тармазоў і 15 сьпіц — катайцеся, сутракайцеся, куляйцеся і разьлятайцеся на здароўе.

Jan 11, 2011

Фрырайд па Радыяльнай

148. Рух на ровары мусіць ажыцьцяўляцца па роварнай дарожцы, а пры ейнай адсутнасьці — па ўзбочыне, ходніку ці пешаходнай дарожцы, без чыненьня перашкод для бясьпечнага руху пешаходаў.

Старшыня Менгарвыканкаму Мікалай Ладуцька, 10.01.2011


Што ж, зіма ёсьць, ходнік ёсьць, вуліцы з наведзеным парадкам ёсьць — паехалі!

Радыяльная вуліца — частка другога кальца, дарога з Аўтазаводу ў цэнтар. Справа — прыватны сэктар, зьлева — імпэрыі заводаў, так што дарог «у горад» усяго адна. Калі ня ўлічваць адсутнасьць ходніка на пачатку Радыяльнай і слой слоты да вобада далей, пачатак някепскі, але насупраць ТЭЦ…

Прыехалі!



Я дворніка-трактарных унівэрсытэтаў не канчаў, таму як навукова называецца гэты прыём упарадкаваньня засьнежаных вуліц, ня ведаю. Але ён дужа распаўсюджаны. Па дарозе да Акадэміі навук сустрэўся чатыры разы. Хай будзе «вялікая пешаходная сьцяна». (№1)


За «вялікай пешаходнай сьцяной» (№1) кашы становіцца болей (гаршчочак, не вары!). Не язда, а выяжджаньне. Хуткасьць 6 км/г. Затое застаюцца сьляды ў гісторыі =). Гэты, справа, — мой учорашні, яму ўжо суткі. Колькі пройдзе да наступнага прышэсьця трактара з шуфляй?


Па выежджанай аўтамабілямі каляіне відаць, які запас таяньня сьнежнай дрыгвы назьбіраў упарадкавальнік вуліцы Радыяльнай. Куча сьмецьця — пэрформанс неразгаданага мной прызначэньня.


Перад мостам на Запарожскую — мяжа ўплываў. Трактар сваю тэрыторыю «зачысьціў», а чорна-зялёныя чалавечкі счышчаюць веласьляды з сваёй тэрыторыі. Нэйтральная зона абазначаная «вялікай пешаходнай сьцяной» (№2)


і «вялікай пешаходнай нічыйнасьцю» (№3).

№4 — акурат за прыпынкам «Вуліца Сталетава». Фоткаць перадумаў, і так канцэпцыя зразумелая.

Назад вырашыў зрабіць крук, каб ня коўзацца ў сьнежнай кашы, але быў жорстка абламаны на вуліцы Смаленскай. Там, дзе яна сустракаецца з абрубкам зарэчнай Чырвонаармейскай, увогуле зрабілі сьнежную звалку і ператварылі ходнік у самазвальнік.

Відэавэрсія ў рэвэрсным рэжыме




Апдэйт з пазнакай «маланка»


15 студзеня рух па Радыяльнай спыніўся зусім. Сэкунд на 5. Я аслупянеў. Перад вачыма ляжала Радыяльная, вычышчаная так шырока, як ніколі. Ці то так супала, ці то нехта ў Заводзкім раёне чытае «БелаВела», але ходнік на Радыяльнай (строга ў межах Заводзкага раёну) так шырока на маёй памяці ня чысьціўся ні разу. Рэспэкт завадчанам.

Партызаны, у вас ледзяная горка на спуску ля «Слодыча».
Першамайцы, у вас ад Макаёнка на Баграціёна дык зусім бабсьлейная траса без надзеі на тармажэньне. Бярыце прыклад!